Υπάρχει ένα θέμα που επανέρχεται συχνά στον χώρο της αφήγησης-ιστόρησης. Είναι ο σεβασμός στον κόπο όσων κατέγραψαν ιστορίες, όσων δούλεψαν χρόνια για να φτιάξουν ένα έργο, έναν τίτλο, μια ιδέα που έγινε βιβλίο ή παράσταση. Όταν κάποιος χρησιμοποιεί έναν τίτλο χωρίς άδεια ή χωρίς καν να αναρωτηθεί από πού προέρχεται ο τίτλος αυτός, κάτι χάνεται. Χάνεται η αναγνώριση του δημιουργού. Χάνεται ο σεβασμός στη δουλειά του άλλου. Το πιο παράδοξο είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε έναν χώρο όπου η φαντασία είναι βασικό συστατικό. Κι όμως βλέπουμε τίτλους να αντιγράφονται σαν να μην υπάρχει διάθεση να αναζητηθεί και να δημιουργηθεί κάτι νέο. Κάποιος μπορεί να δηλώνει αφηγητής και να μη βρίσκει ούτε τον δικό του τίτλο για την παράστασή του. Αν δεν μπαίνει ο ίδιος στον κόπο να δημιουργήσει κάτι προσωπικό, τότε πώς περιμένει να κατοχυρωθεί καλλιτεχνικά μέσα στον χώρο αυτό; Ακόμη και αν κάποιος επικαλεστεί το τυχαίο, που πραγματικά είναι πιθανό, η αλήθεια είναι ότι σήμερα υπάρχουν τόσα μέσα και τόση ...