Φέτος βρεθήκαμε σε αρκετά σχολεία και υποδεχτήκαμε και πολλά παιδιά στο Σπίτι των Παραμυθιών και κάθε φορά βλέπουμε κάτι που μας κάνει να σκεφτόμαστε. Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν πολύ κοντά σε μια οθόνη, περνούν χρόνο μόνα τους μπροστά σε ένα παιχνίδι, σε ένα κινητό, σε έναν κόσμο που τα τραβάει μέσα του και εκεί, όσο κι αν φαίνεται ήσυχο, υπάρχει μια μοναξιά. Μετά έρχεται ο εκνευρισμός, η ένταση και μαζί μια δυσκολία, να παίξουν μαζί, να ακουμπήσουν, να τρέξουν, να γελάσουν με το σώμα τους, να πέσουν, να χτυπήσουν, να γδαρθούν και να συνεχίσουν, να αντέξουν την επαφή και τη σχέση. Αυτό το βλέπουμε όλο και πιο συχνά και το ακούμε και από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Και όμως… μόλις ξεκινήσει η αφήγηση, κάτι αλλάζει. Ακόμα και τα πιο ανήσυχα παιδιά κάθονται, σιγά σιγά ηρεμούν, βυθίζονται, ταξιδεύουν, δεν βλέπουν εικόνες έτοιμες, τις φτιάχνουν μέσα τους, ακούν και φαντάζονται. Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια, υπάρχουν πάντα εξαιρέσεις, όμως στο σύνολο, αυτή η μεταμόρφωση συμβαίνει ξανά και ξανά. Και αυτό γεννά ένα ερώτημα, μαθαίνουν σήμερα τα παιδιά να ακούν πραγματικά, να μένουν, να δίνουν χρόνο σε μια ιστορία χωρίς εικόνα να τα καθοδηγεί. Πολλές φορές οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί εκφράζουν έναν δισταγμό, "θα είναι ένας άνθρωπος μόνος του, θα μπορέσει να κρατήσει τα παιδιά, μήπως χρειάζεται κάτι πιο παραστατικό, περισσότερα άτομα, περισσότερη δράση". Κι όμως, η εμπειρία δείχνει κάτι άλλο. Υπάρχουν πολλοί αφηγητές- ιστορητές γύρω μας, συνάδελφοι, νέοι άνθρωποι, άνθρωποι που δουλεύουν με αγάπη και γνώση αυτή την τέχνη, στέκονται μόνοι τους και όμως δεν είναι ποτέ μόνοι, με τον λόγο τους δημιουργούν εικόνες, δίνουν ρυθμό, κρατούν τα παιδιά και τα οδηγούν σε κόσμους που φτιάχνονται μέσα τους. Αξίζει να τους αναζητήσουμε να τους ακούσουμε, να τους εμπιστευτούμε, γιατί αυτό που φέρνουν δεν είναι απλώς μια παράσταση, είναι ένας τρόπος να μάθουν τα παιδιά να ακούν, να φαντάζονται, να συνδέονται, να βγουν από την οθόνη και να μπουν σε μια ζωντανή εμπειρία.
Οι φωτογραφίες είναι από ένα σχολείο που μας άγγιξε πραγματικά, από τον τρόπο που μας υποδέχτηκαν μέχρι τον τρόπο που τα παιδιά άκουσαν και συμμετείχαν, είχαν παλμό, είχαν παρουσία, ήταν εκεί.
