Η δύναμη της αφήγησης στην εποχή της εικόνας
Φέτος βρεθήκαμε σε αρκετά σχολεία και υποδεχτήκαμε και πολλά παιδιά στο Σπίτι των Παραμυθιών και κάθε φορά βλέπουμε κάτι που μας κάνει να σκεφτόμαστε. Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν πολύ κοντά σε μια οθόνη, περνούν χρόνο μόνα τους μπροστά σε ένα παιχνίδι, σε ένα κινητό, σε έναν κόσμο που τα τραβάει μέσα του και εκεί, όσο κι αν φαίνεται ήσυχο, υπάρχει μια μοναξιά. Μετά έρχεται ο εκνευρισμός, η ένταση και μαζί μια δυσκολία, να παίξουν μαζί, να ακουμπήσουν, να τρέξουν, να γελάσουν με το σώμα τους, να πέσουν, να χτυπήσουν, να γδαρθούν και να συνεχίσουν, να αντέξουν την επαφή και τη σχέση. Αυτό το βλέπουμε όλο και πιο συχνά και το ακούμε και από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Και όμως… μόλις ξεκινήσει η αφήγηση, κάτι αλλάζει. Ακόμα και τα πιο ανήσυχα παιδιά κάθονται, σιγά σιγά ηρεμούν, βυθίζονται, ταξιδεύουν, δεν βλέπουν εικόνες έτοιμες, τις φτιάχνουν μέσα τους, ακούν και φαντάζονται. Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια, υπάρχουν πάντα εξαιρέσεις, όμως στο σύνολο, αυτή η μεταμόρφωση συμβαίνει ξανά ...
