Με βαθιά συγκίνηση πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του βιβλίου «Παραμύθια της Κέας»
στο Σπίτι των Παραμυθιών – Το Μουσείο Αλλιώς στην Αθήνα.
Ένα βιβλίο που γεννήθηκε μέσα από περισσότερα από είκοσι χρόνια καταγραφών, συναντήσεων και αφηγήσεων στην Κέα. Ένα βιβλίο που αποτελεί, με έναν τρόπο, χρέος απέναντι στους ανθρώπους του νησιού που μοιράστηκαν τις ιστορίες τους, τις μνήμες τους και κομμάτια της ζωής τους, ώστε αυτές οι αφηγήσεις να μη χαθούν μέσα στον χρόνο.
Θέλω μέσα από την καρδιά μου να ευχαριστήσω όλους όσους στάθηκαν δίπλα σε αυτή τη σημαντική στιγμή.
Τη Μαρία Βραχιονίδου, για τον τόσο ουσιαστικό και επιστημονικά τεκμηριωμένο λόγο της. Μίλησε με βαθιά γνώση για την αξία της καταγραφής, για τις «ιστορίες μέσα στις ιστορίες», για τη σημασία της προφορικής παράδοσης και για το υλικό που κρατήθηκε ζωντανό μέσα στον χρόνο. Τα λόγια της τίμησαν πραγματικά το βιβλίο και όλη αυτή την πολύχρονη διαδρομή.
Τον Στέφανο Λέπουρα, έναν άνθρωπο σπουδαίο για την Κέα, συγγραφέα, ερευνητή και λόγιο του νησιού μας, που με την παρουσία και τα λόγια του έδωσε ξεχωριστή βαρύτητα στην εκδήλωση. Η παρουσία του ήταν για μένα μεγάλη τιμή.
Την Ανθή Θάνου, πολύτιμη συνεργάτιδα και αγαπημένη φίλη, που μοιράστηκε σκέψεις και προσωπικές μνήμες από καταγραφές και στιγμές της Γιορτής Παραμυθιών, ενώ με την αφήγησή της έδωσε ξανά φωνή σε μία από τις ιστορίες της Κέας με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο.
Τη Μαρία Βλαχάκη, επιμελήτρια και συνεργάτιδα στη διαμόρφωση των κειμένων του βιβλίου, που στάθηκε δίπλα μου σε όλη αυτή τη μεγάλη προσπάθεια με αφοσίωση, πολλή αγάπη και βαθιά στήριξη σε κάθε στάδιο της δουλειάς.
Την Καλλιρρόη Μπελεβώνη για τον ζεστό και εμπνευσμένο συντονισμό της εκδήλωσης και για τα όμορφα λόγια της που έδωσαν ιδιαίτερο τόνο στη βραδιά.
Ευχαριστώ επίσης όλους όσους ήρθαν και γέμισαν τον χώρο με συγκίνηση, μνήμες και αγάπη. Ιδιαίτερα τους συμπατριώτες μου από την Κέα που παρευρέθηκαν και με τίμησαν βαθιά με την παρουσία τους, καθώς και τον Σύνδεσμο των Απανταχού Κείων για τη στήριξη και την παρουσία του.
Το να βλέπω ανθρώπους να συγκινούνται, να θυμούνται, να αφηγούνται και να συναντιούνται γύρω από αυτές τις ιστορίες, είναι ένα από τα πιο μεγάλα δώρα αυτής της διαδρομής.
Σας ευχαριστώ όλους.
